دومین مورد هم به همان زمان‌ها برمی‌گردد. سر راه مدرسه ما کتابخانه ای بود که به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تعلق داشت. با برادرها و یکی دو تا از بچه محل‌ها و همکلاسی‌ها به عضویت آنجا درآمده بودیم. هر روز که به مدرسه می‌رفتیم، سر راه، به کتابخانه هم سری می‌زدیم و آنجا چه بهشتی بود. غرق کتاب‌ها می‌شدیم و یادمان می‌رفت که باید به مدرسه هم برویم. بوی کتاب‌های آنجا ما را دیوانه می‌کرد. بعد که ساعت را نگاه می‌کردیم می‌دیدیم الآن است که زنگ مدرسه را بزنند و سریع کیفمان را برمی‌داشتیم و دوان دوان به سوی مدرسه می‌رفتیم. زنگ که زده می‌شد، دیرآمده ها را نگه می‌داشتند تا آقای ناظم از آنها احوالپرسی کند! البته ما هیچ وقت با آقا ناظم دست نمی‌دادیم بلکه با چوب ایشان دست می‌دادیم و چه دست دادنی بود! نه یکی، نه دوتا، می‌زد چهار تا چهار تا!

سایت ایران ترانه هم که برای چندمین بار ف-ی-ل-ت-ر شد. این امر باعث می‌شود تا دریافت آدرس جدید آن، سری به سایت های دیگر بزنیم. سایت سوگ یکی از این سایت‌هاست که در آن می‌توانید نوحه و مداحی دانلود کنید. من هم محض نمونه، یکی از نوحه های حاج محمود کریمی را دانلود کردم. انصافا شنیدنی است. اگر حال و هوای شنیدن نوحه را دارید، آن را از اینجا دانلود کنید.

اگر به موسیقی علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنم آلبوم موسیقی "هفته عاشقی" را که با صدای روزبه نعمت اللهی منتشر شده تهیه کنید. در این آلبوم، سه کلیپ ویدئویی نیز از همین آلبوم گنجانده شده است. روزبه نعمت اللهی صدای زیبایی دارد. در ایام انتخابات هم ترانه "ایران" را با صدای او زیاد از رادیو و تلویزیون شنیدیم. همان که می‌گوید:

این نه منم من، نه من منم من

ذره‌ی خاک وطنم من

بهترین ترانه این آلبوم، "سایه سپیدار" است. شاد و در عین حال گریه آور. با این ترانه می‌توان عاشق شد!

******************

دیروز رفته بودم از خودپرداز بانک پول بگیرم. هر چی فکر کردم رمز کارتم یادم نیامد. من هم چند تا رمز را امتحان کردم ولی یک دفعه دیدم پیغام داد که:

بنا بر دلایل امنیتی کارت شما نگاه داشته می‌شود. لطفا با شعبه بانک تماس بگیرید.

بله، ‌رفتیم داخل بانک و از مسئول مربوطه خواستیم کارتمان را تحویل بدهد. فکر کنم رمزم را در خانه، جایی، یادداشت کرده باشم... روز بعد دوباره به بانک رفتم و درخواست کردم از کارتم رفع مسدودیت نمایند. رمزم را هم که یادم آمده بود و نیازی به درخواست رمز جدید نبود. از دو تا خودپرداز (قدیم‌ها اسمش  عابر بانک بود) جلوی درب بانک، یکی که کلا تعطیل بود (کار نمی‌کرد)، دومی هم خیلی ادا درمی آورد تا کارت را قبول کند.

******************

سوار اتوبوس‌های تندرو (BRT) بودم و به میدان انقلاب می‌رفتم. وسط‌های راه، آقایی سوار شد و با یک نفر فاصله، کنار من نشست. تا نشست شروع کرد به گله از شلوغی و گرانی و این که همه دروغ می‌گویند. یک آقایی که یک ردیف جلوتر نشسته بود برگشت و گفت که: آره، هر چی پول مملکته می‌فرستند برای کشورهای فقیر و به خود ما هیچی نمی‌دهند! آقای جوانی هم کنار من نشسته بود گفت: همه که دروغ نمی‌گن. نباید این حرف را زد. مثلا خود شما دروغ می‌گی؟ آقای اولی گفت: نه ولی همه دروغ می‌گن! جوان کناری گفت: من که اصلا به این چیزها فکر نمی‌کنم. صبح می‌روم سرکار و تا می‌تونم کار می‌کنم و شب هم آن قدر خسته می‌شوم که می‌افتم می‌خوابم و  اصلا فرصت فکر کردن ندارم. فکر کنی، فقط اعصابت خورد می‌شه. آقای اولی گفت: البته من اصلا به خودم سخت نمی‌گیرم. ماهی یک بار می‌روم ماهیگیری و حال می‌کنم! آقای جلویی از او پرسید: شمالی هستی؟ گفت: نه، اصفهانی هستم. گفت: همین دیگه، اومدید تهران ما را شلوغ کردید! آقای اولی گفت: من اصفهانی هستم اما 45 ساله تهرانم. موقعی که اینجا هنوز ده بود و مردم الاغ سوار می‌شدند من اینجا بودم. شما چی؟ شما ترکید؟ آقای جلویی: نه بابا! من مال همین خراب شده ام. بچه شمرونم. بیا اینم کارت شاسایی (کارتی از جیب بیرون آورد و به او نشان داد). ببین، نوشته شمیران. آقای اولی: بله قبول دارم. شمرون هم اون موقع دهات بود. اونجا هم الاغ بودش. آقای جلویی: آره، خود ما هم الاغ داشتیم. ما اصلا اونجا باغی داشتیم واسه خودمون. اما اومدن به زور ازمون گرفتن. الآن یک عمامه به سر اونجا می‌شینه و کیفشو می‌کنه!

در اینجا بحث دوباه به سمت گرونی رفت و حرف از برنج به میان آمد. آقای اولی گفت: واسه ماهیگیری که می‌روم شمال، برنج هم می آرم. چه برنجی! اگر می‌خوای برای تو هم بیارم. آقای جلویی گفت: خودم زمین دارم تو شمال. برنجش را خودم مصرف می‌کنم. بهترین برنجه...

خلاصه این که نه به آن اول که هر دویشان از گرانی و اینها می‌نالیدند و نه به این آخر که هر کدوم سعی می‌کرد از دیگری کم نیاورد و بگوید که چه قدر ملک و زمین دارد! کمی جلوتر، آقای جلویی پیاده شد و ضمنا خندان با آقای اولی خداحافظی هم کرد. او که رفت، آقای اولی به جوان کناری گفت: جوون! من داشتم سر به سر آن آقا می‌گذاشتم. تو هم زندگی را این قدر سخت نگیر...

******************

این روزها تله تئاترها و تله فیلم‌های بسیار خوبی از تلویزیون پخش می‌شود. آخرین تله تئاتری که دیدم، "شام آخر" با بازی فرهاد آئیش، مائده طهماسبی (همسر آئیش)، رضا بابک، فلامک جنیدی، رامین ناصر نصیر و غیره بود که بسیار بسیار عالی بود. سه تا تله فیلم آخری هم که دیدم بسیار جالب و دیدنی بودند. یکی از آنها تولید خراسان رضوی بود که نامش از خاطرم رفته ولی به دفاع مقدس و فرزند شهید و این مسائل می‌پرداخت. یکی از اسم‌هایی که در این تله فیلم زیاد تکرار می‌شد، یوسف بود. دومی، تله فیلم "گامی در تاریکی" بود به کارگردانی آرش معیریان با بازی لادن طباطبایی، زهره فکور صبور و پردیس افکاری. نام پردیس افکاری مرا به دوران نوجوانی می‌برد. آن هنگام که تازه برای اولین بار می‌خواستیم سینما برویم. اولین فیلمی که خودمان (من و برادرانم) رفتیم و در سینما دیدیم، فیلم پادزهر بود. پیش از شروع فیلم، چند میان پرده از فیلم‌های آینده پخش می‌شد. یکی از این میان پرده ها مربوط می‌شد به فیلم پنجاه روز التهاب. آنچنان فیلم جذاب و پرهیجانی به نظر می رسید که قرار گذاشتیم حتما به دیدن آن نیز بیاییم. یکی از بازیگران آن، خانم پردیس افکاری بود که در آنجا نیز مانند گامی در تاریکی، نقشی منفی بر عهده داشت. یادش به خیر... سومین تله فیم هم "چهار بهار بود به کارگردانی محمدرضا اعلامی و با بازی کیهان ملکی و سیما تیرانداز که به زندگی خانواده یک تبعیدی می‌پرداخت: پدر خانواده به خاطر نوشتن کتابی در مورد فلسطین، تبعید می‌شود و در تبعید، همسرش را از دست می‌دهد. دخترش را به خارج از کشور می‌فرستد و سالها بعد که دختر و نوه برای دیدن پدر (پدربزرگ) به ایران برمی‌گردند، دیر می‌رسند و پدر (پدربزرگ) از دنیا رفته است... بسیار فیلم تأثیرگذاری بود.

******************